قطره محال انديش

صبح شنیدم که قیصر امین پور درگذشته است. بسیار ناراحت شدم و گریستم. هرگز عاشق او نبودم، اما به تازگی دیده بودمش. مهمتر از همه اینکه این چند روز درگیر جمع آوری چند نقد درباره کتاب آخر او برای چاپ در یک مجله هستم. خبر را برای چند دوست اس ام اس کردم و مرضیه بی درنگ جواب داد:
-حرف هاي ما هنوز ناتمام...
تا نگاه مي كني:
دوباره وقت رفتن است
باز هم همان حكايت هميشگي!
پيش از آنكه با خبر شوي
لحظه ي عزيمت تو ناگزير مي شود
آي...
اي دريغ و حسرت هميشگي!
ناگهان
چقدر زود
دير مي شود!
***
چند لحظه بعد هم دوست دیگری زنگ زد و گفت که قرار بوده امسال امین پور را به عنوان چهره ماندگار انتخاب کنند و من گفتم: ناگهان چقدر زود دیر می شود.