قطره محال انديش

دکتر محمود سريع‌القلم را فقط به اسم می شناختم. دوست و همکار بسیار عزیزم مهدی احمدی، مرا با کتابها و افکار او کمی آشنا کرد. از این بابت از او سپاسگزارم (البته از بابتهای دیگر هم). از آنجا که نه جامعه شناسی خوانده ام و نه علوم سیاسی و نه هر چیز دیگری که به این مباحث مربوط باشد، نمی دانم چقدر حق دارم درباره این موضوع حرف بزنم؛ اما به نظرم حرفهایی برای گفتن دارد، حرفهایی که به شنیدنش می ارزد، و البته به تفکر درباره اش.
مهدی ظاهراً مدتها به دنبال فرصتی برای مصاحبه با او بود. خیلی اتفاقی این فرصت فراهم شد و او هم اصلاً کم نگذاشت. گفتگو انجام شد و در دومین شماره ویژه نامه کتاب روزنامه اطلاعات به نام «اطلاعات کتاب» چاپ شد. البته به این راحتی هم نبود، به قیمت کار نشدن عکس او به دلیل حساسیتهایی که بر روی او ایجاد شده، و نیز به قیمت شنیدن توهین و داد و بیداد توانستیم آن را چاپ کنیم. فکر می کنم به خواندنش می ارزد.
نکته دیگری که باید بگویم، این است که چند روز پیش از ما، محمد قوچانی و چند نفر دیگر از بچه های «هم میهن» (ظاهراً رضا خجسته رحیمی و مجید یوسفی و...) مصاحبه ای با او گرفته بودند و ما استرس زیادی داشتیم.